Inauguratie:

De normaal gesproken korte afstand naar de mall strekt zich in een keer enorm uit door bizar geplaatste wegversperringen en een menigte die niet in goede banen wordt geleid. Door 3 km om te lopen kom ik waar ik wezen wil.

Tenminste. ik kom in de buurt. Door nog meer wegversperringen en onhandig opgeloste knelpunten, duurt het een halfuur voordat ik 25 meter heb afgelegd, naar het enige open hek.

Het is koud. Mensen dansen en zingen om warm te blijven. En o, ja, ze gooien flessen naar de mensen die op de alomvertegenwoordigde bouwvakwc’s staan, omdat ze dan het zicht blokkeren.

De menigte is bizar, en ik zie maar een heel klein stukjes ervan. De foto is 1.4 mijl vanaf het capitol genoemen, waar de ceremonie plaatsvond. En daar was het dus nog steeds zo druk.

De ceremonie begon. Bush was in beeld; iedereen boe-t hem van het scherm af. Clintons komen in beeld; iedereen is blij. Obama komt in beeld: mensen juichen alsof het koninkrijk is gekomen.

De speech wordt onthaalt als het gospel. Mensen roepen Hallelujah and amen. Ik merk dat ik zo nu en dan enthousiast meeknik, want hoe mooi is het dat een Amerikaanse president het eindelijk heeft over verantwoordelijkheid van zijn natie?

De terugweg is weer meer dan 3 km om, over snelwegen en al. Het duurt nu alleen drie uur voordat ik terug ben. Een rekensommetje: wanneer je een grasveld hebt met meer dan 1 miljoen mensen, en je stelt slechts drie wegen open voor vertrek, terwijl je dan ook nog zorgt dat mensen alleen maar op de stoep blijven en niet op de straat lopen, Hoe lang duurt het dan voordat het grasveld leeg is?

Thuis maak ik een grote, grote beker chocolademelk voor mezelf, intens tevreden met de dag. Bevroren tenen kunnen niet tegen geschiedenis op. Ik val in slaap voordat ik de beker half op heb.
.

Verder: Ter leering ende vermaeck legt Casper uit waarom de crisis zo diep en lang gaat worden. 

(klik strip voor grotere versie)

Wat te doen wanneer je favoriete verslaving alleen nog maar een verslaving is?

 Ik houd van koffie! Of, om preciezer te zijn, ik houd van goede koffie.  Verse bonen, goed apparaat, en je hebt geluk in een kopje. Het heet niets voor niets een bakje troost. Het genot van de eerste kop koffie van de dag is namelijk moeilijk met iets anders te vergelijken. Het is lekker bitter en warm en het verjaagt de laatste restjes slaperigheid. Verder is mijn hele brein blij en opgetogen omdat het weer een shot caffeine krijgt om zijn verslaving te voeden. Dankzij die verslaving wordt iets wat ik toch al waardeer nog veel beter. Tot voor kort was het dan ook geen enkel probleem dat ik een koffie-junkie ben.

Edoch, nu ben ik in Amerika en ik vind de koffie hier niet lekker. Het is in ieder geval niet te vergelijken met de koffie die wij drinken qua smaak of sterkte.

Ik ben helaas wel nog steeds verslaafd. Nu sta ik dus voor de keuze; Stop ik voorlopig helemaal met koffie en neem ik de twee dagen hoofdpijn die daar het gevolg van zijn op de koop toe, of blijf ik gebruik maken van de ochtend-koffierush en aanvaard ik de smerige smaak?

Dankzij de zes pakken Douwe Egberts die mijn geweldige vader en broer hebben meegenomen, heb ik voorlopig ’s ochtends lekker koffie. Daarna? Dan heb ik hoogstwaarschijnlijk hoofdpijn. Liever geen verslaving dan verslaafd aan vieze koffie.

Eerder berichten in oktober repte van een mogelijke krimp van de economie van J. Post met 20%. Deze berichten blijken gelukkig zwaar overdreven; dankzij de rampzalige ontwikkelingen in de Amerikaanse economie ben ik weer rijk! De wisselkoers van de dollar is namelijk in elkaar gekukeld.

Wanneer deze koers zo blijft, bespaart me dat ongeveer een designer jurk aan huur. Meer specifiek, deze jurk:

Ik heb een fiets! Een hele mooie rooie.

Ik heb die fiets hard nodig, omdat Washington geen stad voor voetgangers is. Alles ligt op minimaal 5 minuten rijden, wat betekent dat bijv. naar de bieb gaan een langdurige expeditie is als voetganger.. Verder ben ik er achter gekomen dat ik minstens 100 kg per week eet. Zo voelt het in ieder geval wanneer ik op zaterdag al mijn boodschappen naar huis sjouw. Alles bij elkaar genoeg reden voor een fiets.

Er zijn hier eigenlijk maar twee soorten fietsers:
De gezonde jonge actieve sporters en de gezonde jonge mensen die levensmoe zijn.

De eerste catagorie gebruikt zijn fiets in de weekenden om de schitterend groene omgeving van Washington te verkennen. De tweede categorie gebruikt zijn fiets in het dagelijks verkeer. Dat is in en van zichzelf al een levensgevaarlijke onderneming.

De eerste reden daarvoor is dat fietsen hier helemaal niet voor het verkeer zijn toegerust.
Wanneer je goed naar de foto van mijn fiets kijkt, zul je zien dat er geen bagagedrager op zit, geen spatborden, en geen lichten. Dit is normaal. De enige reden om je fiets completer uit te rusten is wanneer je een survivaltocht door donker Afrika plant. Mijn zielige reflector voorop is ’s nachts de enige waarschuwing voor andere weggebruikers dat ik eraan kom. Mijn mede-fietsers trekken zich hier niets van aan. Roekeloos sjeesen ze over kruispunten, vliegen ze voor stoplichtien langs en racen ze van Capitol Hill af, ongeacht het tijdstip van de dag. Hoewel ik in theorie cool ben (ik heb immers een fiets in Washington, en ben dus per defenitie alternatief en avontuurlijk) krijg ik koude rillingen bij sommige van de capriolen die ik hier zie. Voor ruig fietsen hoef je helemaal niet naar de ardennen.

Er is echter ook nog een andere reden waarom ik op de fiets zo nu en dan stevig aan mijn sterfelijkheid wordt herinnerd. Amerikanen kunnen namelijk niet rijden. Oh, ze volgen alle regeltjes tot op de letter. Ze stoppen bij ieder stopbord en houden zich keurig netjes aan de maximale snelheden, of het nu druk is of juist helemaal niet. Dat is ook meteen het probleem. Ze passen hun rijgedrag volstrekt niet aan voor andere weggebruikers. Zolang zij zich aan de wet houden, zijn ze verder niet verantwoordelijk voor de gevolgen van hun acties. Ook niet als ze overdwars op een drukke kruising staan. Er is immers geen bordje die dat verbiedt.

Het interessante gevolg hiervan is dat iedere verkeersovertreding als non-auto levensgevaarlijk wordt. Auto’s remmen niet af wanneer je illegaal oversteekt. Hun licht staat immers op groen. Verder moet je vooral niet oversteken als auto’s op een kruising voor je lijken te stoppen. Hoewel ze namelijk netjes tot stilstand komen voor een stopbord, trekken ze daarna meteen weer op of jij nu voor de bumper staat of niet. Ze hebben immers voldaan aan de regel van het stopbord. Dit betekent dat je als fietser het risico loopt te worden aangereden terwijl je op het fietspad voor een stoplicht staat te wachten op klaarlichte dag. Een auto moet immers aan de streep bij het stoplicht staan.

Wat doe je dus als fietser wanneer auto’s je van de straat wegpesten? Juist, je neemt de stoep. Zolang je netjes stopt voor stoplichten is er niets aan het handje. Voetgangers moeten gewoon maar tijdig uit de weg springen.. Jij houdt je immers aan de regels.

Pondje naar Staten Island

Goh, ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik daar ooit nog eens echt zou rondlopen. In mijn hoofd is het eerder een decor voor films, net zoiets als de maan; Mooi voor in een verhaaltje, maar niet iets waar echte mensen leven. En dan sta je er ineens toch, midden tussen de lichtjes en de taxi’s en de drukte. Maar laat ik bij het begin beginnen:

Samen met broer en vader naar de grote stad. In zijn oneindige wijsheid heeft paps mijn aansporingen om toch vooral de goedkope bus te nemen genegeerd, en wij reizen dus in de veel comfortabelere trein heerlijk relaxed van Washington naar New York. Daar op het station belanden we in een ondergronds doolhof waar we uiteindelijk in iets terecht komen dat óf het openbare riool, óf de metro is. Dat belooft wat. Gelukkig heeft mijn vader niet alleen een neus voor luxe transportmiddelen, maar ook voor goede slaapplaatsen. Ons hostel ligt dus heel dicht bij de metro en is verrassend schoon en stil.

Vervolgens de Stad. Als Plato gelijk heeft, en er zoiets als oerdenkbeelden bestaan waar alles van is afgeleid, dan is New York wel de oer-stad. Wanneer je midden op Times Square opduikt uit het ondergrondse gangenstelsel van de metro weet je niet waar je kijken moet; overal zijn lichtjes, lawaai en mensen. Ik ben in Shanghai geweest en daar hadden ze ook lichtjes. Ik ben in Tokyo geweest en daar was het druk. Maar ik ken niets wat zich vergelijkt met Times Square op een doodgewone zaterdag middag. Het is niet bijzonder mooi, het is niet bijzonder groot, maar het is wel heel, heel veel van alles. En nu vlak voor kerst is NY nog meer dan normaal.

De grote winkelstraat doet me aan Rome denken, of aan het oude Chinese hof. We lopen langs kerstetalages waar minstens 100 manuren per raam in zit. In een winkel staan tassen van 5000 euro gewoon op een rek alsof je ze gewoon kunt kopen (en blijkbaar zijn er dus mensen die dat kunnen). Mensen vertrappelen elkaar bijna op de kruispunten vanwege de drukte en hun haast om te consumeren. Een heel blok is versierd met sneeuwvlokken die dansen op de maat van de muziek. Bizar.

Ik ben krap 27 uur in NY geweest, maar het voelt als een week. Naast Times square zijn we langs het vrijheidsbeeld gevaren (koud!), zijn we op het Empire State building geweest (kouder!), heb ik in Saks een jurk van 3 maandsalarissen gepast, en hebben Reinier en pap niet één, maar wel twee keer de drukte van de Disneystore getrotseerd om mij een grote glitterende kitche kerstbal te bezorgen. (helaas was de roze glitter-tinkerbell bal en de groen/goude lady en de vagebond bal al uitverkocht, dus uiteindelijk toch met lege handen buiten. Misschien maar beter ook ) NY is tof, en reizen met Reinier en mijn vader maakte het nog beter.

Ik weet nog niet wat ik van NY vind, maar ik weet wel dat ik blij ben dat ik het heb gezien.

Dank voor al jullie telefoontjes, goede wensen, emails en kaarten. Ik werd er erg blij van. Ik zal de verscheidene boodschappen die me feliciteerden met mijn 30ste verjaardag nog even opbergen tot volgend jaar. Toch wil ik ook die verzenders bedanken, mogelijk maakt de vroege blootstelling aan het idee dat ik volgend jaar 30 wordt het tegen die tijd allemaal minder traumatisch.

Heb van mijn grootste bewonderaar een werkelijk vreselijk mooi kado gekregen, dat ik al een tijd lang wilde hebben. Oftewel; ik heb voor mezelf 2 elegante outfits bij de Banana Republic gekocht, met dank aan een geweldige verkoopster die ver na sluit nog in het magazijn ging zoeken naar een jurk waarvan ze dacht dat ik hem mooi zou vinden (ze had gelijk).

En natuurlijk veel lol gehad met Floor, die voor 26 uur op bezoek was, wat veels te kort en heel erg leuk was. Vrienden die goede koffie meebrengen en die binnen een seconde kunnen switchen van de vraag naar de zin van het leven naar de vraag of de jurk van achter wel goed zit, maken iedere verjaardag beter. Zelfs als verjaardagen betekenen dat je weer een heel jaar ouder geworden bent zonder de wereld te redden.

Dat is in het kort de boodschap die ik heb meegekregen uit het Natural History Museum. Ze hebben daar een verzameling dieren die zijn doodgeschoten door Theodore Rooseveldt, en daarmee laten ze zien hoe geweldig wij (= gewervelden, zoogdieren, mensen) wel niet zijn. Typisch genoeg doen ze dat in een soort van dierentuin opstelling, waardoor je het verontrustende effect krijgt van 20 lijken die je aanstaren terwijl je leest over hun eet-gewoontes.

Verder heb ik geleerd dat je in musea heel goed kunt shoppen, en dan niet alleen in de museumwinkel. Bij alle kleine opgezette dieren overwoog het publiek hoe geschikt ze zouden zijn als huisdier. En hoewel de fruitbat natuurlijk heel erg schattig was, net als de graanmuis, brengt een arctische wolf wel meer status met zich mee.

Belangrijkste criterium bij de edelstenen en half-edelstenen was hoe geschikt ze zouden zijn als ketting of als manchetknopen. De grootste foutloze bol van kristal was overigens ook populair als decoratief object voor in huis. Ik weet dat het de grootste bol ter wereld was, omdat bij vrijwel alle objecten en dieren stond dat ze de grootse/kleinste/snelste/bijzonderste in iets van de wereld waren. Je moet toch iets doen om competitie in een museum te brengen.

Kortom, weer veel geleerd van dit uitstapje. Zelf vond ik vooral het enorme dyplodocus skelet erg interessant (langste dynosaurus van de wereld), hoewel het wat lastig te achterhalen was of ik nu naar een echt fossiel aan het kijken was of een model. Die stonden namelijk door elkaar opgesteld, zonder dat het duidelijk aangegeven was. Ach, om een spreekwoord van hier te parafraseren: Reality is in the eye of the beholder.

http://www.guardian.co.uk/books/2008/nov/15/malcolm-gladwell-outliers-extract

Samenvatting:

Voordat je ergens geweldig in kan zijn moet je er 10.000 uur aan werk in stoppen. Dat is dus tien uur per week, gedurende tien jaar. Voor mij persoonlijk betekent dit dat ik heel goed ben in tv-kijken en in slapen, en dat is het dan wel zo ongeveer. Mogelijk ben ik over een paar jaar ook heel goed in werk-ontduiken, daar heb ik tegen die tijd genoeg oefening in gehad.

Wanneer je daar nog bij rekent dat alle echt goede ideeen worden bedacht door mensen van ong. 20-21 jaar, is het genoeg reden om alvast een voorschot te nemen op mijn gebruikelijke verjaardagsblues. Het komt nooit meer goed.